strony internetowe szczecin
Strona główna » Projekty » "Paka-MERa" a dziecko. Założenia programowe twórców.

"Paka-MERa" a dziecko. Założenia programowe twórców.

26.08.2010, 19:19

 

                              "Można paradoksalnie powiedzieć,[...] iż nauczycielowi jest sztuka bardziej potrzebna
                              jako instrument wychowania i kształtowania dziecka - niźli wiedza naukowa o dziecku".
                                                                                                                             Jan Dorman

 

  Teatr posiada ogromne bogactwo treści i formy, dlatego ma potężne możliwości oddziaływania na odbiorcę. To sztuka, która jednoczy w sobie wiele innych - w zależności od dominacji jednej z nich tworzy się rodzaj teatru. Kochają ją ci, którzy są spragnieni sztuki "w ogóle" i mają szczególną skłonność do marzeń oraz tęsknotę za czymś niezwykłym, magicznym, tajemniczym, odświętnym i świętym. Teatr należy bowiem do tej niezwykłej, niepowtarzalnej sztuki, która przyczynia się do równomiernego rozwoju osobowości i różnych jej sfer: intelektualnej, społecznej, moralnej, artystycznej i emocjonalnej. Każdy nosi w sobie pragnienie, by być kimś innym, przeżywać coś innego, nowego, móc uczestniczyć w wielu wydarzeniach, być w kilku, ba - w kilkunastu miejscach równocześnie, zwielokrotnić samego siebie. To umożliwia właśnie teatr.

 

  Zrozumienie sztuki teatru ma ogromne znaczenie w procesie edukacji teatralnej dzieci i młodzieży - przyszłych świadomych odbiorców sztuki w ogóle, teatru zaś w szczególności. Edukację teatralną należy rozpocząć już w wieku przedszkolnym i kontynuować ją wytrwale, systematycznie, w szkole podstawowej, w gimnazjum, w szkole średniej i wyższej. Dziecko jest wyjątkowo chłonnym odbiorcą, żywo reagującym na bodźce wizualne. Mały widz spontanicznie reaguje także na ruch sceniczny, pragnie również pomagać bohaterom scenicznym, którzy są "zagrożeni" i z całą mocą uprzedza ich o "czyhającym niebezpieczeństwie".

 

  Problematyka teatru w powiązaniu z dzieckiem ma swoje dwa zasadnicze aspekty: teatr dla dzieci, w którym dziecko jest odbiorcą sztuki tworzonej przez profesjonalistów, oraz teatr dziecięcy, w którym dziecko jest twórcą czy współtwórcą widowiska teatralnego. Te dwie formuły, choć pozornie podobne, mają jednak zasadnicze różnice wynikające z funkcji, którą pełnią. W pierwszym wypadku chodzi o stworzenie spektaklu, który reprezentować będzie jak najwyższy poziom artystyczny, celem jest tu sam spektakl. W drugim - chodzi o wspomaganie wszechstronnego rozwoju dziecka, najważniejszy jest więc tu sam proces tworzenia spektaklu. Ta różnica celów jest tak znacząca, że nie da się porównywać obu tych zjawisk. Po prostu teatr dla dzieci należy do dziedziny sztuki, teatr dziecięcy należy do dziedziny pedagogiki, która wykorzystuje formy ekspresji twórczej do celów wychowawczo-dydaktycznych, jest formą edukacji przez sztukę. Właśnie tymi dwoma zjawiskami zajmujemy się grając spektakle dla dzieci i prowadząc warsztaty teatralne, na których tworzymy spektakle z dziećmi.

 

  Dziecko, szczególnie w młodszym wieku szkolnym, ma naturalną potrzebę wyrażania się w różnych formach. Odczuwa silną potrzebę fikcji i fantastyki, mocno przeżywa wartości moralne, takie jak dobro i zło. Teatr jest dla dzieci rzeczywistością wyjątkową, w której wszystko może się zdarzyć. Odtwórca roli ma okazję realizować swoje marzenia, by stać się kimś innym.

 

  Działalność teatralna rozwija wyobraźnię, fantazję, twórcze myślenie dziecka, a także piękną, poprawną mowę. Rozwija także pamięć wzrokowo-słuchową. Zanim dziecko wystąpi na scenie musi nauczyć się swoich kwestii na pamięć, często długich i trudnych. Poprzez wielokrotne czytanie i powtarzanie tekstów doskonali pamięć wzrokowo-słuchową, a następnie łączy ją z koordynacją ruchową na scenie. W efekcie następuje poprawa komunikacji werbalnej i pozawerbalnej.

 

  Na warsztatach teatralnych dziecko obcuje z literaturą - klasyką dziecięcą i tekstami współczesnymi, poznaje różne gatunki i twórców literatury. Uczestnicy zajęć rozszerzają swoją wiedzę o nowe pojęcia z zakresu teatru, np.: akt, didaskalia, antrakt, foyer, garderoba, proscenium.

 

  Zajęcia teatralne wpływają również w sposób wychowawczy na małych aktorów. Dziecko uczy się współdziałania w grupie, uczy się odpowiedzialności za swoje działanie i ma świadomość, że w tejże grupie pełni bardzo ważną rolę. Między innymi od niego zależy sukces pracy całego zespołu. Dziecko uczy się również szacunku dla pracy kolegów.

 

  Działalność teatralna tworzy też znakomitą szansę na wyciszenie niepożądanych zachowań, uczy pokory, panowania nad sobą i cierpliwości, gdy prowadzący zajmuje się pozostałymi osobami. Przedstawienie wymaga ogromnego wysiłku, efekty ciężkiej pracy nie są widoczne od razu, a jednak dzieci dostrzegają cel i sens wielokrotnych ćwiczeń i powtórzeń.

 

  Dzieci uczą się poprawnie , głośno i wyraźnie wypowiadać słowa, zdania, czemu służą ćwiczenia dykcyjne. Dobra znajomość własnego języka będzie pomocna w opanowaniu języków obcych. Powierzenie niezbyt trudnej roli nawet dziecku z pewnymi wadami wymowy korzystnie wpływa na jego samopoczucie i motywuje do pracy. Dziecko z niewyraźną wymową stara się pokonać wszelkie przeszkody i jak najlepiej wystąpić publicznie. Czuje się wtedy akceptowane i ważne. Poprzez te zajęcia możemy przezwyciężać także trudności w czytaniu i opowiadaniu. Często dzieci samodzielnie czytają wiersze, fragmenty bajek ze zwróceniem uwagi na odpowiednią intonację i znaki przestankowe.

 

  Często także dzieci nieśmiałe otwierają się przed grupą, wypowiadają swoje opinie, tworzą krótkie opowiadania do wybranych historyjek, przeżywają przygody bohaterów. W trakcie zajęć zapominają o swoich smutkach, szkolnych problemach, ponieważ tutaj wczuwają się w zupełnie nowe role. Ich gra jest akceptowana przez rówieśników. W ten sposób ich pozycja w grupie umacnia się.

 

  Warsztaty teatralne szczególnie korzystnie wpływają na uczniów nadpobudliwych ruchowo. Uczestnictwo w tego rodzaju zabawach umożliwia tym dzieciom ekspansję ruchową w formie ćwiczeń ruchowych, mimicznych , naśladowczych. Dzieci te bawiąc się w teatr, uczestnicząc w przedstawieniach opanowują swoje ruchy nawykowe i koncentrują się na mowie lub czynności scenicznej, choć na krótką chwilę, żeby potem dobrze wypaść na scenie.

 

  Zajęcia teatralne są również terapią dla dzieci z nadpobudliwością w sferze emocjonalnej. Takie dzieci w trakcie zajęć mają możliwość pozbywania się negatywnych emocji (gniew, płacz, złość, skarżenie, kłótliwość), a przyswajanie prawidłowych zachowań poprzez stwarzanie określonych sytuacji. Zabawy teatralne sprzyjają rozwojowi ruchowemu dzieci zahamowanych i spowolniałych.

 

  Bardzo ważną rolę na zajęciach odgrywają ćwiczenia mimiki, gestów, które pozwalają określić przeżycia osób. Te ćwiczenia zmniejszają zahamowania w sferze emocjonalno-uczuciowej. Uczą wrażliwości i ekspresji. Dzieci pozbywają się apatyczności i obojętności.

 

  Bawiąc się w teatr i występując przed publicznością dzieci czują się szczęśliwe, bo słyszą oklaski, pochwały i aplauz. Ogromne ich zaangażowanie, autentyczna radość tworzenia daje satysfakcję zarówno dzieciom jak i  rodzicom.

 

Reasumując - spektakle i warsztaty dla dzieci mają na celu:

1. Wspomaganie wielopłaszczyznowego rozwoju intelektualnego i emocjonalnego dziecka:
- rozwijanie inwencji twórczej i kształcenie wyobraźni,- ?rozbudzanie wrażliwości estetycznej,
- odkrywanie swoich możliwości, zdolności i talentów a przede wszystkim swojego miejsca w otaczającym   świecie,
- kształtowanie umiejętności wyrażania swoich sądów, opinii, stanów,
- doskonalenie umiejętności wyrażania swoich odczuć, emocji i wczuwania się w stany emocjonalne innych,
- budowanie swojego świata wartości i wzbogacanie go,
- rozwijanie umiejętności poszukiwania, porządkowania i wykorzystania informacji z różnych źródeł,
- kształtowanie kompetencji aktywnego udziału w kulturze jako odbiorcy i twórcy,
- częściowe zapoznanie z krajowym dziedzictwem kulturowym.

2. Konsolidacja zespołu:
- wytwarzanie poczucia bezpieczeństwa i wzajemnego zaufania w grupie,
- budowanie pozytywnych więzi emocjonalnych między rówieśnikami i prowadzącym,
- kształtowanie umiejętności nawiązywania kontaktów społecznych.

 

  Z obserwacji i przeprowadzonych ankiet jednoznacznie wynika, że ekran telewizora, monitor komputera i połączenia internetowe są głównymi bohaterami czasu wolnego dzieci.  Mają one trudności w kontaktach interpersonalnych, nie potrafią nazywać swoich odczuć, emocji, są skrępowane w momencie zabierania głosu w obecności większej ilości osób. Jednocześnie dziecko jest wrażliwe na tajemnicę i posiada naturalną zdolność tworzenia akcji scenicznej, konstruowania fabuły teatralnej. Powinno zatem częściej chodzić do teatru na odpowiednie dla jego wieku przedstawienia. Zabierajmy dziecko na spektakle ! To najlepsza dla niego nauka, również dla starszego ucznia i młodzieży szkół średnich, których książkową edukację teatralną winna wspierać edukacja praktyczna, polegająca na oglądaniu różnych przedstawień teatralnych, nie tylko w miejscu zamieszkania. Teatru można najlepiej uczyć w teatrze. Niezbędny jest aktywny kontakt przez oglądanie możliwie najróżnorodniejszych sztuk widowiskowych, podejmowanie prób opisywania dokonań teatralnych, łącznie z dyskusjami po przedstawieniach, ze spotkaniami z twórcami teatru, z przeprowadzonymi wywiadami, które nie tylko wzbogacają wiedzę o teatrze, lecz kształtują tak bardzo potrzebną kulturę teatralną.

catering łódź, remonty opoczno

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2002 - 2017 paka-mera.pl